Meechodemenos’s Weblog
Paranoid tabloid…

Μαρ
04

Ησυχία!

Ο ουρανός έχει πάρει ήδη το γνώριμο χρώμα του: πορφυρό και ιώδες.

Το παράθυρό μου ανοιχτό, όπως πάντα. Αλλά μάταια. Ο αέρας δεν μπαίνει στο δωμάτιό μου. Περνάει επιδεικτικά έξω από το παράθυρό μου, αλλά ποτέ δεν μπαίνει μέσα.Ποτέ!

Σκοτάδι. Έχει πνίξει με σύρμα τους χρωματισμούς του ουρανού το σκοτάδι.

Τους ακούω να έρχονται! Με πλησιάζουν! Μαύρα κοράκια έχουν πάρει τη θέση τους. Μαύρα κοράκια,μεταλλαγμένα από την οργή και το νέφος, καθώς και από την αποξένωση:από μένα, από τους άλλους, από τους ίδιους, από εμένα. Μαύρα κοράκια μπαίνουν μέσα και ορμάν κατά πάνω μου.  Ξεσκίζουν τη σάρκα μου με το ράμφος τους και τα ατσάλιτα φτερά τους. Ξεριζώνουν τους πνεύμονές μου, όμως με κρατάν ακόμα ζωντανό.

Φεύγουν! Κάτι τα τρόμαξε. Φεύγοντας μερικά πήραν πάλι την ανθρώπινη μορφή τους. Τους είδα! Ξέρω πλέον ποιοί είναι… Άλλα πάλι, μέσα στο φόβο τους εγκλωβίστηκαν σε μια αποτρόπαιη μορφή μεταξύ ανθρώπου, κορακιού και θανάτου.

Βλέπω πια καθαρά αυτό που τρόμαξε: μια μαύρη σκόνη που έρχεται καταπάνω μου. Τράφηκε από το φεγγάρι, κατασπάραξε τους πνεύμονές μου. Τυλίγεται γύρω μου και με σηκώνει ψηλά. Εισπνέει γαλήνη και εκπνέει φόβο.

Με ρίχνει στο κενό! Πέφτω κάτω,σπάω το σαγόνι μου,παραλύει η σπονδυλική μου στήλη και πεθαίνω ακαριαία…

Με το αίμα από το στόμα μου, γράφει το όνομά της στο πεζοδρόμιο: Μόρα

Μαρ
03

death may come invisible, or in the holy wall of fire.
in the breath between the markers, on some black I-80 mile.
from the madness of the government, to the vengeance of the sea.
well everything is eclipsed by the shape of destiny.
so love me now, hell is coming.
you kiss my mouth, hell is here.

little soldier, little insect, you know war it has no heart,
it will kill ye in the sunshine, or happily in the the dark.

where kindness is a card game, or a bent up cigarette.
in the trenches, in the hard rain, with a bullet and a bet.

he says help me out, hell is coming.
but could you do it now? hell is here.

see the sterile soil, poisoned sky, yellow water,
the final scraps of light bringing new tears.

well wake, baby, wake.
but leave that blanket around you, there’s nowhere else safe.
i’m leaving this place, but there’s nothing i’m planning to take;
just you, just you, just you, just you-

Μαρ
03

Remember how it used to be
When the sun would fill the sky
Remember how we used to feel
Those days would never end
Those days would never end

Remember how it used to be
When the stars would fill the sky
Remember how we used to dream
Those nights would never end
Those nights would never end

It was the sweetness of your skin
It was the hope of all we might have been
That filled me with the hope to wish
Impossible things
To wish impossible things

But now the sun shines cold
And all the sky is grey
The stars are dimmed by clouds and tears
And all I wish
Is gone away
All I wish
Is gone away

All I wish
Is gone away.

Μαρ
03

Heroína, diablo vestido de angel.
Yo busco en ti sin saberlo
Lo que tu solo puedes darme.

Hace tiempo que te conozco;
Tienes penas y alegrías.
Vas matando poco a poco
Pues yo ya se bien de tu vida.

Mas chutes no.
Ni cucharas impregnadas de heroína;
No mas jóvenes llorando noche y día.
Solamente oír tu nombre causa ruina.

Me cogiste bien cogido
En tus invisibles rejas.
Yo quiero escapar de ti,
Pero me arrastras, no me dejas.

Tu me ayudas a morir
Con tus venenos en mis venas
Y, si llego un día a viejo,
Podrido por dentro y por fuera.

Μαρ
03

Cuando se despertó,
no recordaba nada
de la noche anterior,
“demasiadas cervezas”,
dijo, al ver mi cabeza,
al lado de la suya, en la almohada…
y la besé otra vez,
pero ya no era ayer,
sino mañana.
Y un insolente sol,
como un ladrón, entró
por la ventana.
El día que llegó
tenía ojeras malvas
y barro en el tacón,
desnudos, pero extraños,
nos vio, roto el engaño
de la noche, la cruda luz del alba.
Era la hora de huir
y se fue, sin decir:
“llámame un día”.
Desde el balcón, la vi
perderse, en el trajín
de la Gran Vía.
Y la vida siguió,
como siguen las cosas que no
tienen mucho sentido,
una vez me contó,
un amigo común, que la vio
donde habita el olvido.

La pupila archivó
un semáforo rojo,
una mochila, un peugeot
y aquellos ojos
miopes
y la sangre al galope
por mis venas
y una nube de arena
dentro del corazón
y esta racha de amor
sin apetito.
Los besos que perdí,
por no saber decir:
“te necesito”.
Y la vida siguió,
como siguen las cosas que no
tienen mucho sentido,
una vez me contó,
un amigo común, que la vio
donde habita el olvido.

Μαρ
03

Lo he intentado muchas veces
Pero nunca me ha salido

Puede que me falte voluntad O que me sobre vicio
Y mirando en mi cabeza No encontré ningún motivo
La verdad es que me interesa sólo porque está prohibido

El mejor de los pecados…. el haberte conocido
Tu no eres sin mí…. yo solo soy contigo
Y cuidar de las estrellas puede ser un buen castigo

A través de mis orejas discutiendo a pleno grito
El demonio a mi derecha y a la izquierda un angelito
Demasiado acelerado, nunca encuentro mi destino
Yo no sé si mis zapatos durarán todo el camino

Nunca pido nada a cambio, eso es algo que he aprendido
Yo siempre te he dao los besos que tú nunca me has pedido
Y cuidar de las estrellas puede ser un buen castigo

Qué te metes Don Quijote “pa” flipar con los molinos
Los ojos como el coyote cuando ve al correcaminos
Y cuidar de las estrellas puede ser un buen castigo

Μαρ
03

Ahora si, parece que ya empiezo a entender
Las cosas importantes aquí
Son las que están detrás de la piel
Y todo lo demás….
empieza donde acaban mis pies
después de mucho tiempo aprendí
que hay cosas que mejor no aprender.

El colegio poco me enseño…..si es por esos libros nunca aprendo a:

Coger el cielo con las manos
a Reír y a llorar lo que te canto
a Coser mi alma rota
a Perder el miedo a quedar como un idiota
y a empezar la casa por el tejado
a poder dormir cuando tú no estás a mi lado

menos mal que fui un poco granuja
todo lo que se me lo enseñó una bruja

Ruinas…. ¿no ves que por dentro estoy en ruinas?
Mi cigarro va quemando el tiempo,
tiempo que se convirtió en cenizas

Raro!! …. no digo diferente digo raro!!
ya no sé si el mundo está al revés
o soy yo el que está cabeza abajo

El colegio poco me enseñó….
si es por el maestro nunca aprendo a:
coger el cielo con las manos…..
Y en el son de tu cuerpo sé donde ir,
que se quiten esa estúpida sonrisa que mi cara refleja,
los días de lluvia y tormenta, como colgados a mal
Seré un pobre infeliz si me falta el jardín de las delicias
y tó bajo tu falda aunque sé de buena tinta que no es sólo para
mí, cuentan maravillas mis amigos de tí

Μαρ
03

He salido a la calle abrazado a la tristeza:
vi lo que no mira nadie y me dio vergüenza y pena.
Soledad que te pegas a mi alma
en la dulce soledad de este campo de otoño.
No hay momentos de sosiego.
Rebeldía pura de amores sin amores.
Ilusiones puras y puros conformismos
intentando levantar el espíritu nostálgico
de querer estar contigo y nunca estarlo.

Los llantos desconsolados que estrangulan las gargantas;
los ancianos encorvados: parece que la tierra les llama.

Volverás de vez en cuando a estas tierras agrietadas
y verás de nuevo a quien te ama borracho;
borracho de amores y libertades.
Y también de vinos por olvidarte. Borracho…

Me da pena que se admire el valor en la batalla;
menos mal que con los rifles no se matan las palabras.

Y si surgen saludos y palabras
tal vez notes la dureza de mi estilo
queriendo no herirte en nada,
y en mi soledad sólo herirme yo mismo.

La justicia está arrestada por orden de la avaricia;
el dinero que te salva es el mismo que asesina.

Y verás sin duda el resurgir poderoso del guerrero
sin miedo a leyes ni a nostalgias
y lo verás caer una y mil veces y levantarse de nuevo,
con la pura bandera de su raza.

Soledad de amores triste y pura,
soledad de amores y locura.

No me des más esperanzas: sé que todo son mentiras;
sacos llenos de agujeros para guardar alegrías.

Y verás sin duda el resurgir poderoso del guerrero
sin miedo a leyes ni a nostalgias
y lo verás caer una y mil veces y levantarse de nuevo,
con la pura bandera de su raza.

Me da pena que se admire el valor en la batalla;
menos mal que con los rifles no se matan las palabras.

Soledad de amores triste y pura,
soledad de amores y locura.

Μαρ
03

Cuantas veces has pasao por la puerta de aquí al lao sin pararte ni un segundo
De ese tiempo que es pasao no se pierde por entrá y encontrá lo incomprendio
Cuantas veces ya has contao por contar tus pasos niña que dejaste en el camino
Cuantas veces has pensao… en mi…

Tu madre se encuentra en la orilla del cielo, en lo alto de pie, en zapatillas
El tiempo se cuentra a la prisa, la oscuriá al silencio que rompe la bombilla
Sombras de algún hilo eterno que van cambiando al mas allá
Siento y no pienso en tus besos, jamás intentaré volar

De alguna manera mas quitao las penas
Busco en el silencio lo que no me cuentas
De algunas me olvío, nunca explico nada
me fuí dejando al más allá
Me subí en lo alto de aquel precipio
Jamás intentaré volar…
Jamás intentaré, jamás intentaré…

Vuela como vuelan las personas que no piensan en mañana
De pensar en lo que hiciste no lo harias y cortarias tus alas

Sombras de algún hilo eterno que van cambiando al más allá
Siento y no pienso en tus besos, jamás intentaré volar
De alguna manera mas quitao las penas
Busco en el silencio lo que, lo que no me cuentas
De algunas me olvío, nunca explico nada
me fuí dejando al más allá
Me subí en lo alto de aquel precipio
Jamás intentaré volar…
Lo que no me… cuentas…
De algunas me olvío, nunca explico nada
Mas quitao las penas mas grandes
Las ilusiones, las ilusiones son…
quita de mis pensamientos…
A veces mira lo que pienso, a veces no
A veces miralo, a veces miralo
A veces quita de, quita de, quita de mis pensamientos
Y a veces miralo, y a veces…
y a veces miralo, a veces miralo
Las ilusiones son, quita de mis pensamientos
Y a veces miralo, a veces miralo
Quita de, quita de, quita de mis pensamientos
A veces miralo, a veces miralo, a veces miralo
Las ilusiones son…

Μαρ
03

Si alguna vez no me vuelven a ver
porque a mí, como a todos, se me olvida
algo va a quedar adentro tuyo siempre
algo que yo te dejé alguna vez
No importa si no venís conmigo
este viaje es mejor hacerlo solo
yo te voy a recordar todos los días
porque un amor así nunca se olvida
Te seguiría por todas partes y volvería a la ciudad
si me das otra oportunidad
de volver a empezar mejor que antes
quiero darte cada uno de mis instantes
nunca más voy a mentir de nuevo
porque no voy a olvidarte nunca más
Y volvería por todas partes
para encontrarte y preguntarte
si me das otra oportunidad
Va a ser mejor que te intente olvidar
porque queda mucho tiempo por delante
algo va a quedar adentro tuyo siempre
algo que yo te deje alguna vez
porque no voy a olvidarte nunca más
porque yo no te voy a olvidar!